Op de eerste etappe na de rustdag stonden Bernhard ten Brinke en Tom Colsoul al voor het eerste meetpunt stil: de aandrijfas van hun Overdrive Toyota Hilux had het begeven. Daarmee verdween een top vijf klassering definitief uit het zicht. Na een noodreparatie finishten Bernhard en Tom uiteindelijk in als 37e Calama. In het algemeen klassement bij de auto’s duikelde de Nederlands-Belgische equipe van de 5e naar de 9e plek.

Bernhard en Tom hadden zich de negende Dakar etappe en het afscheid van de Atacama woestijn heel anders voorgesteld. Nu lagen de coureur uit Zeddam en zijn Vlaamse navigator al na 5 kilometer onder hun rallywagen om eigenhandig de aandrijfas te wisselen. Een lastige klus, midden op de proef, in de woestenij en met beperkt gereedschap.

1,5 uur later kon de achtervolging weer worden ingezet op de 450 lange etappe tussen Iquique en Calama. Op de afwisselende proef (duinen, zand, gravel en stenen) slokten Bernhard en Tom de ene na de andere concurrent op. De 73e positie werd uiteindelijk omgebogen in een 37e plek, waarbij Bernhard en Tom in de slotkilometers defensief  moesten rijden omdat het achterdifferentieel warm liep.

Positief nieuws is het feit dat het Nederlands-Belgische duo wel het 9e waypoint wist te lokaliseren in tegenstelling tot heel veel andere equipes in het autoklassement. De gevolgen van het missen van dit waypoint zijn op moment van schrijven niet duidelijk, maar normaliter betekent dit een tijdstraf van 40 minuten.

Bernhard ten Brinke: “Man, man, man wat balen. Hoeveel pech kun je hebben? De top 5 is definitief uit zicht. Ik baal echt gigantisch, maar ik weet ook zeker dat Tom en ik er morgen weer staan. We gaan proberen een paar mooie dagresultaten te rijden. De Dakar is ook: niet opgeven en doorgaan. En dat gaan we doen!”

De etappe van morgen: adembenemend
De karavaan keert terug naar Argentinië om de special over 359 km te beginnen op de Salinas Grandes, een vlakte in de Andes op meer dan 3600 meter. De etappe zou door de ijle lucht zomaar letterlijk adembenemend kunnen zijn voor Bernhard en Tom en de andere Dakaristen. Dat het nog hoger kan, bewijst de verbindingsroute als de Paso de l’Acay op 4970 meter wordt aangedaan.

Uitslag etappe 9
1. Nani Roma-Michel Perin (Mini) 4u41m56s
2. Nasser Al-Attiyah-Matthieu Baumel (Mini) +6m27s
3. Guerlain Chicherit-Alexandre Winocq (Buggy Buggy) + 14m09s
37. Bernhard ten Brinke-Tom Colsoul (Toyota) +2u17m42s

Algemeen klassement auto’s na 9 etappes
1. Nasser Al-Attiyah-Matthieu Baumel (Mini) 31u29m38s
2. Giniel de Villiers-Dirk von Zitzewitz (Toyota) +23m58s
3. Yazeed Alrajhi-Timo Gottschalk (Toyota) +39m29s
9. Bernhard ten Brinke-Tom Colsoul (Toyota) +3u34m07s

Bernhard ten Brinke wordt gesteund door: Eurol, Multicycle, Bribus Keukens, Bribus Extra, Etna, Autototaal, Dalcai Groep en Logisz.

"Het gaat hem niet meer worden". Dat waren de woorden van Tim Coronel gisteravond laat. Coronel was net van de proef gehaald door de assistentietruck van het Maxxis Dakar Team en besefte dat hij niet meer kon starten. "Een heel jaar lang werk je hier naartoe en dan op de tweede proef uitvallen dat doet pijn" Het besef moet nog komen denk ik. Je bent daar niet echt mee bezig als je zo lang alleen in de woestijn moet wachten op assistentie. Je leeft op de adrenaline en het slaaptekort."

De 2de etappe begon voor Tim zonder problemen, maar de enorme hitte en het inmiddels kapot gereden parcours vergde veel van hem. "Het was enorm warm en het leek wel alsof het steeds warmer werd. Als je door kon rijden was het wel te doen, maar we kwamen op een stuk met fesh fesh en daar was niet doorheen te komen. Ik raakte een boomstronk en hierdoor brak mijn stuurkogel. Dit is normaal gesproken snel zelf te repareren, maar in dit geval helaas niet. Het probleem werd groter toen ik besefte dat de assistentietruck een kortere route reed en mij dus niet kon helpen. Gelukkig kwam Tom mijn kant op en besloten we dat ik zijn onderdelen kon gebruiken zodat ik weer verder kon. Heel veel profijt had ik daar niet van want het parcours werd steeds slechter en zo'n 20 kilometer verder begaf mijn koppeling het. Dan zakt de moed je wel even in de schoenen kan ik je vertellen."



Na een hele nacht op het parcours doorgebracht te hebben werd het weer langzaam licht en nog steeds was er geen hulp in zicht: "De assistentie moest vanuit het bivak komen en dat was een trip van ongeveer 250 kilometer. De truck kon bij zonsopgang pas mijn kant op komen en voordat hij er dan is... In de zon was het niet uit te houden en daar kwam bij dat mijn water ook op begon te raken. Ik ben op een gegeven moment maar onder mijn buggy gaan liggen om nog een beetje schaduw te pakken anders was het helemaal niet te doen je kan je voorstellen hoe blij ik was om de truck aan te zien komen rijden."



Op het moment dat de truck bij Tim was begon het avontuur eigenlijk pas. Veertien uur lang bungelde Tim in zijn buggy achter de servicetruck voordat zij vanmorgen vroeg aankwamen in Chilecito. "Het was een best ritje, maar ook dat hoort helaas bij Dakar. Het gevoel wat je dan hebt is een beetje dubbel. Aan de ene kant ben je blij dat je binnen bent en aan de andere kant weet je dat de Dakar over is, al is dat besef er nog steeds niet helemaal".