De vliegende man uit Mantua

Even na 05.00 uur, 13 april 1930. Stille schaduwen naast het Gardameer worden wakker geschud door het gerommel van een Alfa Romeo 6C 1750 Gran Sport-spin Zagato die met zijn koplampen uit 150 kilometer per uur rijdt. Aan het stuur zit Tazio Nuvolari, uit Mantua, bijgenaamd "Nivola". Naast hem zit Gian Battista Guidotti, chef Alfa Romeo testrijder bij de Portello Factory.

Het is een sleutelmoment van een mythische Mille Miglia-race. De raceleider en vermoedelijke winnaar is Achille Varzi. Enkele kilometers voor het meer, in Verona, hadden Nuvolari en Guidotti echter een ongelooflijk idee bedacht: hun koplampen uitdoen. Hun enige hoop om hun rivaal te verslaan was hem te verrassen.

Het werd ochtend. Na het meer zou het rustige landschap naar de eindstreep in Brescia leiden. Hier ontdekten Varzi en zijn tweede chauffeur Canavesi de echo van een andere motor. Te laat ... voordat ze beseften wat er gebeurde, waren ze ingehaald door een identieke auto als hun eigen auto.

Nuvolari won. Zijn gemiddelde snelheid was 100,45 km/u. Het was voor het eerst in deze legendarische race dat de gemiddelde snelheidsbarrière van 100 km/u werd doorbroken. Een record dat de voorpagina's in heel Europa haalde. Tien minuten later werd een verbijsterde Varzi tweede. De derde die arriveerde was Giuseppe Campari. Ten vierde, Pietro Ghersi. Verschillende soorten coureurs met één ding gemeen: ze racen allemaal in hetzelfde model, de 6C 1750. En ze waren niet de enigen. In het volgende anderhalf uur arriveerden er andere 6C-modellen. In totaal acht van de eerste elf. Een geval van wat absolute suprematie wordt genoemd, dat dat jaar zou worden herhaald met de top drie finishes in de 24-uursrace van Spa in België en in de Belfast Tourist Trophy. De 6C 1750 was simpelweg de snelste auto van zijn tijd.

De 6C familie

Vittorio Jano had in 1926 de leiding over alle productplanning van Alfa Romeo en de 6C was zijn eerste creatie. Zijn taak was om "een briljant presterende lichtgewicht auto" uit te vinden die races en bewonderaars zou winnen, maar ook nieuwe markten zou veroveren.

De 6C combineerde structurele eenvoud met geavanceerde techniek. De typische deugden van Jano's creaties. Maar het bood ook iets anders dat een specialiteit van Alfa Romeo zou worden: een extreem hoog specifiek vermogen. Jano had een verbazingwekkend vermogen om pk's uit kleine motoren te toveren, en dit stelde hem in staat om zich voor te stellen wat we tegenwoordig downsizing zouden noemen: motoren ontwerpen met een cilinderinhoud ergens tussen 1 liter – voor bijvoorbeeld alledaagse voertuigen - en de 2 of 3 liter voor luxe modellen. Al in die tijd had Alfa Romeo de beste verhouding tussen gewicht en vermogen en was daarom de snelste.

Technologische innovatie

Deze technische intuïtie leidde tot een stroom auto's die legendarisch werden. Merosi had eerder zeer originele motoren ontwikkeld voor de GP van 1914 (ging niet door vanwege het uitbreken van de oorlog), die het toekomstige motorontwerp van Alfa Romeo domineerde: twee bovenliggende nokkenassen, vier kleppen per cilinder en dubbele ontsteking. De 6C 1900 GT (en later de 6C 2300 en de 6C 2500) introduceerden verdere innovaties: onafhankelijke wielophanging en een nieuw chassis met gelaste (in plaats van geklonken) componenten, om de stijfheid te vergroten. De wegligging en wegligging van Alfa Romeo-modellen werden sleutelelementen van het speciale merk-DNA.

De 6C 1750

De 6C 1750, gepresenteerd in januari 1929 op de Autosalon van Rome, zou de volledige volwassenheid van de 6C-formule tot uitdrukking kunnen brengen. De motor was een evolutie van de vorige 1500 zescilinder lijnmotor. Het werd geproduceerd in verschillende versies - enkele as en dubbele as, met en zonder volumetrische compressor. Het vermogen varieerde van 46 pk van de Turismo-versie tot 102 pk van de Gran Sport "Fixed Head". Deze laatste was een "speciale versie", waarvan er maar heel weinig werden geproduceerd: de cilinderkop en het carter werden in één blok gegoten om de afdichtingen (en het risico van verbranding) te elimineren, het gewicht was slechts 840 kg en het topsnelheid bereikte 170 km / u.

De motor was niet de enige factor die de 6C 1750 tot een hoogtepunt van motorinnovatie maakte. Het gebruikte een mechanisch remsysteem, met grote trommels aangedreven door een transmissiesysteem. Het geperst stalen frame was perfect uitgebalanceerd en buitengewoon stijf, met versterkte assen. De bladveren werden buiten de carrosserie gemonteerd in plaats van onder de langsliggers, en het lagere zwaartepunt verbeterde de grip in bochten aanzienlijk. De brandstoftank is verder naar achteren geplaatst om meer gewicht op de achterwielen te krijgen en de asbalans te verbeteren. In lijn met de merkfilosofie werden alle innovatieve oplossingen toegepast op zowel racewagens als straatauto's.

Hoe meer races hij won, hoe meer de geweldige technische reputatie van het model groeide. Vanaf de lancering behaalde de 6C 1750 onmiddellijk een opmerkelijke omzetgroei. Tussen 1929 en 1933 verlieten 2.579 modellen de Portello-fabriek voor verkoop in Italië, maar ook in het buitenland: met name in Groot-Brittannië en het Gemenebest. Een uitzonderlijk resultaat, zeker gezien de status van de auto als een uitgesproken elite product. In Italië kostte het bijvoorbeeld tussen de 40.000 en 60.000 lire: wat overeenkomt met ongeveer zeven jaar gemiddeld loon.

Het"koetswerk"-tijdperk

De 6C was supersnel maar ook mooi. Het succes was veel te danken aan de koetsbouwers die de carrosserieën creëerden: meestervaklieden die de beroepen van zadelmaker, paneelklopper, schilder en stoffeerder konden verenigen. Artistieke creators en stylisten die hun stempel op een tijdperk hebben gedrukt.

Tot de jaren dertig was het normaal dat kale frames productie-installaties verlieten, alleen uitgerust met motor, versnellingsbak en ophanging. De klant kocht de auto en gaf vervolgens een carrosseriebouwer de opdracht om een ​​praktisch unieke carrosserie op maat te maken. De eerste carrosserie-afdeling in de Portello-fabriek werd pas in 1933 opgericht. Het bestond aanvankelijk naast het vorige systeem om de basis van de auto rechtstreeks aan klanten en carrosseriebouwers te verkopen.

De 6C 1750 bood uitzonderlijke mogelijkheden voor fraaie carrosseriebouwers. De buitengewone mechanische en technische basis van Alfa Romeo leende zich voor de creatie van enkele van de meest elegante carrosserieën ooit gebouwd. Ontworpen door de beste stylisten en gekocht door de beroemdste VIP's.

De 6C 1750 GS Touring "Flying Star"

De "Flying Star" werd zo onweerstaanbaar gemaakt als de eigenaar Josette Pozzo; miljonair, model en celebrity. Het is speciaal bedacht om deel te nemen aan de Elegance-wedstrijd van Villa d'Este in 1931, gebouwd door de Carrozzeria Touring van Felice Bianchi Anderloni.

De 6C 1750 spider was een eenmalige creatie: een juweel van originaliteit, elegantie en aandacht voor detail. Hij was volledig wit, inclusief onderzijde, wielspaken, stuur en zadel, met als enige uitzondering het contrasterende zwarte dashboard.

De Touring gaf de 1750 nieuwe proporties en voegde een reeks elegante art nouveau-esthetische details toe. Zoals de hangende treden aan de voor- en achterkant die zich uitstrekten vanaf de wielkasten en onder de deuren kruisten zonder elkaar te raken.

Het resultaat? Tijdens het Villa d'Este-evenement won de 6C 1750 GS Touring de Gold Cup voor de mooiste auto ... en Josette reed er zelf voor om de prijs te ontvangen, prachtig gekleed in een bijpassende witte outfit.