Rubriek Auto en Recht 

Bij de combinatie auto en recht denken veel mensen aan mr. Bram Moszkowicz die in zijn Aston Martin Vanquish met Eva Jinek naast zich door de PC Hooftstraat cruiset. Dat beeld is echter niet juist en achterhaald. Mr. Bram Moszkowicz is inmiddels geen advocaat meer en zijn relatie met Eva Jinek is al geruime tijd verbroken. Bovenal is het lang niet voor alle advocaten weggelegd om in een Aston Martin te rijden. Dat neemt echter niet weg dat er ook andere advocaten zijn met een groot autohart. Dat geldt zeker voor de schrijver van deze rubriek. Al op jonge leeftijd ben ik getroffen door het ‘Alfa virus’, toen ik mijn eerste Alfa Romeo kocht. Dit virus leidde tot een voorliefde voor Italiaanse auto’s. In de loop der jaren ben ik met name een Lancia liefhebber geworden, maar ik heb mijn eerste Alfa nog steeds in de stalling staan.

Omdat deze rubriek gaat over auto en recht, is het natuurlijk van belang ook stil te staan bij dat laatste aspect: het recht. In elke column zal ik een juridisch onderwerp behandelen dat voor u interessant kan zijn. Ditmaal is dat de bescherming van consumenten bij het kopen van een occasion. Consumenten hebben namelijk meer bescherming dan veel ondernemers denken. Door op de factuur te schrijven dat de auto wordt gekocht “zoals gezien en gereden” wordt deze bescherming niet beperkt. Ook wanneer u een auto verkoopt zonder garantie, kan de koper soms toch aanspraak maken op herstel of schadevergoeding in geval van gebreken.

De consument heeft in Nederland namelijk erg veel bescherming. In het kort komt dit erop neer dat een koper er in beginsel altijd vanuit mag gaan dat de gekochte auto op een normale en veilige wijze als auto gebruikt kan worden. Wanneer een gebrek zich binnen zes maanden na aankoop voordoet, wordt volgens de wet vermoed dat het gebrek ten tijde van de koop aanwezig was. De koper staat dan met 1-0 voor en u zult als verkoper moeten aantonen dat het gebrek pas na levering is ontstaan.

Als de motor na een dag rijden kapot gaat of de remmen het begeven, zal de koper daarna bij de verkoper aan kunnen kloppen. Dit is alleen dan anders wanneer u als verkoper de koper al eerder op deze gebreken hebt gewezen. Het gaat hier om een minimale bescherming. De verwachtingen die een koper mag hebben worden verder bepaald door de prijs van de auto, het merk en type auto, het bedrijf waar de auto wordt gekocht en de mededelingen van de verkoper.

Zo mag iemand die een oude Mercedes 190d uit 1985 met meer dan 6 ton op de teller koopt bij de lokale dorpsgarage minder verwachtingen hebben van zijn ‘Mercedes’, dan iemand die een Mercedes C-klasse van slechts een paar jaar oud met bijna geen kilometers op de teller koopt bij de dealer. Welke bescherming een consument in een specifiek geval heeft, is dus afhankelijk van alle omstandigheden die bij de koop spelen. Als verkoper is het goed hier bij stil te staan en er rekening mee te houden bij de verkoop van tweedehands auto’s.
Wanneer het bekend is dat een auto een bepaald mankement heeft, doet u er goed aan dat aan de koper te melden. Het is dan ook aan te raden om dit bij een koop uitdrukkelijk vast te leggen. Als het dan nodig is, kunt u bewijzen dat u de koper voldoende heeft geïnformeerd en de koper kan daar dan later niet op terug komen. Het is beter om dit soort problemen te voorkomen dan te genezen!

mr. Tjerk Binnema is autoliefhebber en advocaat.
Heeft u een juridische vraag of weet u een interessant
onderwerp voor een column?
Neem dan contact met hem op:
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
James Wattstraat 4 B2 (8912 AR) Leeuwarden
Tel. 058 2030193

Lees meer informatie over consumentenkoop en gebreken aan auto's op https://binnema-advocatuur.nl/advocaten-diensten/consumenten-geschillen/

In een hightech-fabriek kwam ik bij een rondgang een kale man tegen die met gevaarlijke oplosmiddelen werkte en vroeg hem naar de afzuiging. Hij wees vrolijk naar een buis aan het plafond 20 meter verderop en het maakte hem niet uit, waarschijnlijk  onder het mom van: op een lege schuur hoeft geen dak. Hij had zijn haar al verloren en een toekomstige ziekte met  chemotherapie  zou qua haardos niet veel uitmaken terwijl er ook lokale afzuiging mogelijk was. Net als zijn collega die in het lawaai stond en na mijn opmerking over het dragen van zijn (dure) otoplastieken (als nieuw in het hoesje in de zak van zijn werkkleding) opmerkte dat hij op deze manier binnenkort geen last meer zou hebben van de uitvoerige teksten van zijn geliefde vrouw…

Hij vergat echter dat bij definitieve gehoorschade de meeste mensen last krijgen van tinnitus (oorsuizen) wat het beste te omschrijven is als een permanente fluittoon in het oor. Sommige mensen worden er zelfs wakker van en raken er op den duur uitgeput van. Los van het feit dat je dan bij het kamperen de krekels niet meer kan horen…

Kortom, verstrekken van hulpmiddelen is niet voldoende, de werkgever moet ook op gebruik toezien en werknemers op slecht gedrag aanspreken, dit vastleggen en ze zo nodig schorsen hoe raar dat ook klinkt.  En bent u werknemer maak dan dankbaar gebruik van de hulpmiddelen die verstrekt worden! Het is van groot belang om als werknemer je best te doen verstandig te werken en niet alleen maar naar de werkgever te wijzen (externaliseren). Zo zitten mensen op kantoor vaak met klachten achter de computer en willen dan speciale toetsenborden, matjes en/of muizen terwijl het probleem meestal in hun eigen gedrag zit. Een speciale muis of toetsenbord verstrekken zal het probleem dan meestal niet duurzaam oplossen. Het netter werken met een correcte houding en voldoende bewegen (door elk kwartier even te vertreden) is de weg naar minder klachten. Wanneer je al RSI-achtige klachten hebt en ergonomisch gaat werken duurt het net zo lang om van de klachten af te komen als de tijd dat je al klachten had. Haal zo nodig advies bij de bedrijfsarts op het open spreekuur en of vraag hem op de werkvloer uitleg te geven. Dit kan bij meerdere mensen tegelijk en dan vallen de kosten in verhouding tot de baten mee.

Pieter van der Werff, bedrijfsarts

Ondernemen in de autobranche is de laatste jaren geen sinecure. De crisis heeft het vet van de botten gegeten bij de meeste ondernemers in de autobranche. Sommige merken hebben daar minder last van met succesvolle modellen en of (belasting) technische ontwikkelingen.

U zult zich afvragen of deze tekst geschreven is door een bedrijvendokter of een autominnende bedrijfsarts. Dat laatste is het geval. Echter een slecht ziekteverzuimbeleid en slecht preventiebeleid kunnen binnen een garage het verschil maken tussen winst en verlies, voor zowel de werkgever (financieel en goed personeel binden) als de werknemer (gezondheid en werkplezier). Met name nu de wetgeving de werkgever bij langdurig ziekteverzuim/ WIA-instroom lang verantwoordelijk houdt zodat de kosten in lengte van jaren oplopen. Verder is het gezond oud worden bij steeds langer moeten doorwerken tot 67 jaar of bij verder uitstellen van de pensioengerechtigde leeftijd voor zowel werknemer als werkgever van vitaal belang. Dit is ook een voorwaarde om later nog leuke dingen te kunnen doen op oudere leeftijd. Bij goed werkgeverschap hoort een degelijk gezondheids- en preventiebeleid, maar er moet altijd sprake zijn van een gezonde afweging van kosten en baten. Een faillissement  kan natuurlijk niet het doel zijn……… Bij goede arbeidsomstandigheden in de ruimste zin van het woord, denk ook aan een goede werksfeer, zal de werknemer ook niet direct vertrekken voor 100 euro meer in de portemonnaie.  
 
De afgelopen jaren heb ik met veel plezier gewerkt binnen een groot garagebedrijf waarbij ik als bedrijfsarts heb aangedrongen op het verbeteren van de arbeidsomstandigheden (werkgever) en een nette manier van werken (werknemer). Dit begon met rondgangen op de werkvloer. Poetsers en monteurs werden gevraagd om minder kwistig te zijn met ontvetters en oplosmiddelen. Naast minder gebruik, namen ook de gezondheidsklachten af, in een enkel geval evident. Hierdoor nam het ziekteverzuim af en het plezier in het werk toe. Op een andere afdeling, in de schadeherstel, werden meer krukjes verstrekt en later ook meer bruggen geplaatst.

Op lange termijn geeft dit minder WIA-instroom en het werk kan sneller en plezieriger gedaan worden. De werknemer heeft minder last en minder risico om zijn werk kwijt te raken en in een tweede spoortraject te komen. Dit is een traject waarbij er moet worden gekeken naar de mogelijkheden buiten het eigen bedrijf, omdat er, door de ernst van de beperkingen bij de eigen werkgever, geen mogelijkheden meer zijn. Deze laatste conclusie kan overigens alleen worden getrokken na arbeidsdeskundig onderzoek.

Kortom, voor werkgever en werknemer is het erg lonend om samen te werken bijvoorbeeld door deze zaken betreffende arbeidsomstandigheden te bespreken tijdens het werkoverleg. De kosten zijn geen argument immers het levert meestal geld op (korte en lange termijn) net als het inhuren van een goede arbodienst en of een goede bedrijfsarts waarvoor in grote lijnen geldt dat elke euro die je er in stopt vele meer oplevert. Immers een dag ziekteverzuim kost “all inclusive” snel 250 euro, zodat bij een bedrijf met 100 werknemers een verzuimdaling van 1% rond 50 duizend euro kan opleveren…………

Ga je met 100 man bijvoorbeeld van 6 naar 4% dan is dat een bedrag van rond een ton. Het verschil tussen winst en verlies, ook na aftrek van de kosten van de arbodienst en of de bedrijfsarts. En dan spreken we nog niet eens over de kosten bij een eventuele instroom in de WIA. Dan kan de schade per medewerker over een periode tot 12 jaar in de tonnen oplopen…………

Pieter van der Werff, bedrijfsarts

Mannen en auto's! Een vanzelfsprekende chemie.

Het gaat verder dan auto's heb ik gisteren gemerkt. Mannen én motoren, die zijn zo mogelijk nog gepassioneerder. Sorry Autoplus, even geen tekst over auto-dingen. Dit type motorman staat er bol van: Liefde voor hun machine, hun gemotoriseerde levensgezel. Deze brult alleen op het moment dat de man het wil. Ge-wel-dig!

Ik heb gisteren genoten. De zaterdag-vroege-ochtend, vóór de TT, moet je een keer op het Shell-tankstation Smalhorst meemaken. Aan de A28 bij Beilen, het laatste station voor Assen-Zuid!

Al jaren rij ik geen motor meer. Mijn Yamaha XT 500 staat zeker al 10 jaar stil. De 'vette één cilinder 500 CC' is een lust voor het gehoor. En hierin sta ik zeker niet alleen bleek gisteren. Alle motorliefhebbers (wat is de overtreffende trap van dit woord) moesten nog even voor Assen aftanken. En hoe!

Het tanken op Smalhorst gaat zeer gedisciplineerd. Machines uit, soms zelfs samen op één rekening en even de helm af op half op het hoofd. Van heel jong tot oud, van heel duur tot 'niks meer waard', van braaf tot een pokkenherrie! En hier zit een belangrijk deel van de passie voor de machine in. Niks mooiers dan na het tanken de machine aan te slaan onder de kap van het Shellstation van eigenaar Heino Rosevink. Even kort aan het gas, de decibels overschrijden alle normen. Heerlijk voor de liefhebber. En die zijn er om 07.30 alleen maar! De Ducati's, Harley's, Kawa's, Honda's, ze zijn er allemaal.

Om het feestje ter plekke compleet te maken kwam de Redbull Hummer nog wat extra decibels brengen. Dan met z'n allen richting het circuit. Wel uitkijken want achter iedere boom loert oom Agent op zijn BMW. De TT is gegarandeerd tot 2021 in Assen. De komende zes jaar op Smalhorst dus testosteron in overvloed.

Hans Schieving
Manager Commercieel Bedrijf
Univé Noord-Nederland
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Laatst zag ik weer eens zo’n lijstje met verkeersergernissen voorbij komen. Steevast staat hoog in dit soort lijstjes  ‘Op het laatste moment ritsen’. Dat doet je niet, want dat is asociaal. Een mens is een kuddedier, we volgen graag. Dit zie je ook op de weg terug. En ik maak het zelf regelmatig mee, bijvoorbeeld op de Groningse ringweg. Als er een bord staat dat over een paar honderd meter de linker weghelft afgesloten is en dat er dus een wegversmalling aankomt, verlaten we het liefst per direct de linkerbaan. Gevolg? Een lege linker weghelft, lang stilstaan op een overvolle rechter weghelft én vaak daardoor ook nog verstopte aanvoerwegen.

We staan blijkbaar liever langer stil dan dat we netjes twee banen gebruiken tot het ‘ritsmoment’ daar is.  Op het laatste moment ritsen wordt immers als asociaal bestempeld en we willen uiteraard niet asociaal gevonden worden. Zelf behoor ik, gezien de Nederlandse opinie,  tot de categorie asociale autorijder. Ik maak het regelmatig mee dat iemand voor mij op twee weghelften gaat rijden. Of de ‘rits’ dicht houdt en daardoor zelf bijna achterop zijn voorligger knalt. En een begroeting met een omhoog gestoken middelvinger komt ook veelvuldig voor. Voelt niet goed, ook ik ben van nature een kuddedier. En uitgesloten worden van de kudde, dat wil niemand! Maar volgens mij houd ik mij juist heel netjes aan de gedragsregel die de overheid al jaren probeert te laten landen. Daarom afgelopen week maar eens op het internet opgezocht of ik het dan toch al die jaren niet goed begrepen heb. Of ik echt zo asociaal ben als men beweert. En wat blijkt?  Al vanaf 1997 wordt er door de overheid gepoogd om ritsen tot een gedragsregel te maken. Vele radiocommercials, billboardcampagnes en tv-spots zijn eraan gespendeerd.

Op YouTube vond ik het instructiefilmpje ‘Ritsen op de snelweg doe je zo’ terug. Hierin wordt heel helder uitgelegd hoe het moet. En tot mijn genoegdoening blijk ik de boodschap goed begrepen te hebben. Rustig doorrijden tot het bord ‘Ritsen vanaf hier’ en dan invoegen in de ruimte die je gegeven wordt. Dit zorgt voor een vlottere doorstroming. Dus mede automobilisten, wie is er nu eigenlijk asociaal? Hij die meewerkt aan een vlotte doorstroming of hij die een lange(re) file veroorzaakt? Zeg het maar. Wil je trouwens het instructiefilmpje ‘Ritsen op de snelweg doe je zo’ ook eens terugkijken, je vindt hem onderaan deze pagina en op http://www.youtube.com/watch?v=8pOuwdQuMgE
 
Collin Hamming
Marketing manager Century Autogroep

In geen velden of wegen een sneeuwvlok te bekennen. Mijn neef schreef deze week op zijn FaceBook iets over zijn wintersport in Oostenrijk. Ik moest echt even vragen of hij niet per abuis een zomerfoto had bijgevoegd, hélémaal groen daar. Laat u zich door mij vooral niet tegenhouden hoor. Hij verzekerde mij dat er op de pistes meer dan voldoende ligt.
 
Maar dit verwacht je niet. Sinds begin november sta ik al voor de zekerheid op de Vredestein Snowtracs 3. Ook onze CarbageRun Audi Quattro van 1996 is er helemaal klaar voor. Laat maar komen dus! Nou nee hoor, ik scharrel voor de nieuwjaarsreceptie van FC Groningen gewoon in een vestje met 10 graden naar Euroborg. Nou, ik vrees! Maart wordt wat! Meters sneeuw, treinen weer hopeloos te laat en heel Nederland weer in Code Rood.

We zijn nog niet op het werk of we zijn al weer bezig met de terugreis. Eens kijken of we dan met de Carbage 2.6 nog nuttige sleepactiviteiten kunnen doen. Daar verheug ik me op. Nog nooit eerder heb ik een vierwiel aangedreven auto gehad. Toen we de prachtige Audi voor weinig geld kochten (wie wil er nu nog een zes cilinder), hebben we hem al even in het zand aan de tand gevoeld. Ge-wel-dig. Je denkt dat je vastloopt maar de motor houdt alle wielen geweldig in beweging. Dus dat moet wel een feestje worden in de sneeuw. Ik zeg nu wel tussen haakjes dat zes cilinders uitzijn maar ... de nieuwste 760Li V12 M Bi-Turbo is er! Speciaal voor én op verzoek van Saudi-Arabië is de 544pk sterke BMW ontwikkeld. De Arabieren waren meteen onder de indruk van de ''You are thé Queen". Nu maar hopen dat ze bij BMW niet de 750 Nm alleen maar op de achterwielen loslaten. Dan heb je in maart toch echt een probleem. Dus ik adviseer u, wacht nog even met de voorjaarsgarderobe!

Hans Schieving
Manager Commercieel Bedrijf
Univé Noord-Nederland
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Ze zitten er weer onder hoor! Mijn lieve winterbandjes. Zojuist heb ik ze uit hun vijf sterren hotel gehaald. Ze hebben er zo te zien een fijne tijd gehad. Met zo’n zes millimeter vet op de ribben kunnen ze er weer een wintertje tegen. Ik zou bijna medelijden met ze krijgen.  Om ze zo weer die vieze, natte en koude winter in te sturen….. barbaar die ik ben! Het bandenhotel, wat een onzin anno 2013!
 
Vrouger! Vroeger stonden ze gewoon in mijn moeder haar schuur. Kil en klam. Niks geen geconditioneerde en verwarmde ruimte. Gewoon een schuur, halfsteens met stoeptegels, punt! Maar wat geeft het een veilig gevoel. Het rijdt toch altijd weer anders, nieuwer. Klaar voor de strijd tegen de elementen. IJzel, sneeuw, veel water en dooiende prut. Mijn Vredesteintjes Snowtrac zou ik niet willen missen. Stiekem ben ik toch wel dol op ze.

Maar dan gewoon als verstandige rijder. Ik realiseer mij dat het veilige gevoel groter is dan de werkelijkheid. De remweg en de kans op glijden blijft in de winter een groter risico, ook met winterbanden. De afgelopen jaren hebben we veel te maken met sneeuw en langdurige vorstperioden. Mijn vriendin strandde eens met pech ergens op de A7. Bizar slecht weer met heel veel sneeuw. Direct na haar telefoontje dook ik in mijn auto. Wat was ik blij dat mijn Golf GTI destijds van winterbanden was voorzien. Als de reddende ridder in nood sloot ik haar een uur later in mijn armen. Ook moet ik nu  denken aan die automobilist die in z’n eentje goed was voor een kilometers lange file. Hij kon met zijn auto op Sommerreifen tijdens de avondspits niet de invoegstrook omhoog. Door het geworstel kwam zijn auto overdwars op de weg te staan. Je zal die ene maar zijn, dan vergeet je die avond niet gauw weer.

Dus haal de schatjes maar gauw uit hun pensionnetjes. Of schaf een setje laiverds aan. Gatver, wat een onzin. Gewoon goed rubber onder de heilige koe!
Een veilige winter gewenst!   

Hans Schieving
Manager Commercieel Bedrijf
Univé Noord-Nederland
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Irritant al die wegopbrekingen. De ring bij De Hoogte en Beijum, de binnenstad, het Damsterdiep, de Petrus Campersingel, De Helperzoom, werkelijk overal is wel iets aan de hand. De Groningers roeien in een enorme strooppot als het gaat om verplaatsing in het verkeer, zo lijkt het en zo voelt het! Zelfs rondom mijn straatje in Helpman moeten ze zo nodig herbestraten en de boel opknappen.
 
Keer het eens om mensen! Er wordt niets meer gedaan aan de ring. De stad blijft groeien. De A7 wordt steeds voller en  Duitse toeristen weten Groningen ook steeds meer te vinden (zeker straks met een enorme Bijenkorf in Het Forum). De wegen worden slechter, overal stoplichten omdat alleen op deze wijze het verkeer tot bedaren kan worden gebracht. Om de 400 meter stoppen en optrekken! Overal stoepen en goten die niet meer begaanbaar zijn. Dit is de andere kant.
 
Met regelmaat kom ik in andere grotere steden en dan vergelijk ik vaak ongemerkt het wegennet en de stadsvernieuwing. Dan ben ik blij met 'mien Grunn'. Hier gebeurt wat. Stilstaan is achteruitgang. Dat is volgens mij het credo, ook in deze tijd. Dus eigenlijk ben ik wel blij met al die verstoppingen. Eventjes dan! Straks heerlijk doorrijden op de ring, veilig oversteken bij het nieuwe station Europapark. Goed openbaar vervoer en ambulanceverkeer over het Damsterdiep en mijn straatje weer lekker strak geklinkerd.
 
En natuurlijk zijn er de onhandigheden in een oude binnenstad. Het circuleert echt niet allemaal even goed.. Nou en! Dan maar fietsen. Met het enorme aanbod van elektrische fietsen wordt het steeds meer een feest! Met 45 kilometer per uur over de weg, behoort nu tot de mogelijkheden. Tegenwind of viaduct, geen last meer van. Of het er veilger van wordt, nee, dat denk ik niet. Maar het gaat nu even om het alternatief.
 
Zo, ik stap nog even ouderwets op de witte Giant voor een laatste middag Noorderzon. Parkeren voor de deur...!

Hans Schieving
Manager Commercieel Bedrijf
Univé Noord-Nederland
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.