Onze vaste columnist Hans Schieving, ook deelnemer aan de Carbagerun, doet iedere dag verslag van zijn belevenissen. Na een Australisch biertje in een Ierse pub en een nacht in een Frans bed is het au revoir Avignon. Een bovengemiddeld mooie stad.

Vanmorgen al op tijd een walkaround gedaan, voordat alle 'macho's' hun bolides weer aanslaan. En, een croissantje met koffie op een te fris terras, maar toch, de eerste van 2016. Een beetje raar is het wel, Zuid-Frankrijk in de winter. Een graad of 8 in een mediterrane omgeving. We rijden een superroute door het Centraal Massief, direction Toulouse. Voor de Groningers onder ons, Toeloeoeze! Dit soort hoogdravende grappen maken wij dus onderweg.

Onderweg zijn we nog lekgereden wegens iets te enthousiast spelen met de haarspeldbochten. Een forse steen kostte ons de dorpel en een nieuwe Snowtrac. Het kan erger. Meerdere oude bakken zijn al uitgevallen met kapotte lagers, een gescheurd blok of overmatig zweten van de motor op alle naden.

Morgen is het nominatiedag voor de meest unieke barrel. In onze ogen is dat zoals de Carbagerun bedoeld is: Een Mazda 323F (foto) met echt van alles aan de hand. Werkelijk alles is mis maar het loopt nog steeds. Olie en water wordt aangeleverd vanaf drums op het dak. Het rookt en piept erover. Deze gasten hebben er lol in om de auto volledig uit te wonen en de finish te halen. Waar de wc-pot achterop op slaat? Geen idee maar grappig is het wel.

Nu onderweg naar Millau. De brug over het dal blijft spectaculair. Nog een slordige 200 kilometer tot de finish. Morgen, via de Spaanse zijde van de Pyreneeën, klimmen we naar Andorra. De eindlocatie. Onze Audi 2.6 gaat het gewoon halen ondanks dat ze vandaag behoorlijk stonk van het soms te stevige bochtenwerk. Genieten!

Onze vaste columnist Hans Schieving, ook deelnemer aan de Carbagerun, doet iedere dag verslag van zijn belevenissen. Vanmorgen had ik wel een uurtje later gewild ... Lange werkdagen tijdens de Carbagerun. Gauw een uurtje of 12.

Nu onderweg naar Avignon. Via de mooiste strada's en routes. Echt, wat een gave natuur. Heerlijke wegen om de Quattrotechniek extra lief te hebben. De oude Q is onder de kap kurkdroog, verbruikt geen spat olie en dat na 336000 echte of onechte kilometers, het is een ingevoerde Audi dus who knows.

Wel hebben we besloten, tijdens alle goede en diepgaande gesprekken onderweg, dat de Q extra pk's mag krijgen. Want er is wel wat van de 150pk verdwenen. De 6-cilinder laat wel fijn van zich horen als het gaspedaal diep gaat, de duw in de rug mag steviger.

De spoorverbreders van 2 centimeter, de nieuwe veren achter, de nieuwe banden en het uitlijnen houdt de Q geweldig op de haarspeldbochten van de D3 en de D951. De omgeving van Gap. Van de opdrachten van vandaag, handstand in een Frans toilet, met een eend in een eend en de auto 2 meter laten ophijsen, is niet veel terecht gekomen. Dit mede door de cameraploeg, Jan rijdt rond, die meerijdt met de andere bevriende equipe. Toch nu wel iets weeïg van het typen en iets harder slingeren door de bergen dan wanneer ik met het gezin hier zou zijn. Morgen Toulouse, nu BZN met Mon Amour.

Onze vaste columnist Hans Schieving, ook deelnemer aan de Carbagerun, doet iedere dag verslag van zijn belevenissen. Van Bazel naar Turijn. Prachtig! Dat was gisteren even doortrappen met onze Q. Zonder een kuch of een steun zijn we in Zwitserland aangekomen. Even wennen met die grens en meteen de opmerkingen over de auto. Geen extra verlichting. Verboden! En even de tolsticker betalen à €40,-. Een heel hartelijke ontvangst was het niet. Eigenzinnig Zwitserland.

Bazel is interessant. Het werkt hard aan stadsvernieuwing. De finish was op 100 meter hoogte in BarRouge. Mooi! De punten van de dag waren overigens minimaal. Het te kleine MegaMindy pak werd afgekeurd. Het biertje na afloop smaakte gelukkig goed.

Vanmorgen op tijd de Q aangeslingerd, direction Torino. Uiteraard met opdrachten en prachtige wegen. Zoek een Lamborghini tractor en rij er op. Schep je achterbak vol sneeuw en zet drie Fiat's 500 in de Italiaanse vlag neer. O ja, en rij 500 kilometer en kom veilig aan. De tractor was een gelukje. De sneeuw meer werk dan moeilijk. Nu de Fiatjes nog. Kijken of de Fiat-fabriek in Turijn een oplossing biedt. Om een uur of 1900 binnen in La Sacra Birra Saloon. Klinkt veelbelovend. Morgen de Mt. Blanc?

Onze vaste columnist Hans Schieving, ook deelnemer aan de Carbagerun, doet iedere dag verslag van zijn belevenissen. Gorinchem it is! De start van de Carbagerun is traditioneel onrustig. Veel bovenmatige decibels uit veel te grote dakspeakers, scheepshoorns en sportuitlaten. Auto's worden gekeurd op banden, groene kaart, techniek en waarde. Het is zeker geen snelheidskwestie want zo zit de run niet in elkaar. Met je beste carbagemaat in je barrel onderweg zijn. Dat is het idee!

De barrels variëren van een Daf 66 tot een Jaguar Sovereign. Van minder dan 900cc tot ruim 5 liter. Iedere equipe heeft zijn verhaal voor zijn keuze. Tot nu toe krijgt de Opel Ascona 1.6S met de kameel op het dak van ons de meeste waardering.

Onze Audi A4 2.6 Quattro is geen originaliteitswinnaar. Een heerlijke barrel .... inmiddels een vrijwel volledig gereviseerde 20 jaar youngtimer. Alleen de 4e versnelling slaan we meestal over en de bumper wil niet op z'n plek blijven. De ruitenwissers ogen wat vermoeid, maar een nieuw motortje is op voorraad aan boord van onze Q.
 
Om een uur of 1900 zijn we in Basel. Kijken wie de punten gaat scoren in het MegaMindy pak. Dat was één van de dagopdrachten. De andere was om één van de historische gasten van de Belg Jambers te spreken, die was even te lastig.
 
Tot nu boffen we met de politie onderweg. De eerste vond het niet tof dat we de Q op de Grote Markt in Groningen fotografeerden. Alhoewel, na de uitleg konden we door. In Luxemburg moest de brandstof van het dak van een andere equipe. Dus dat ligt hier nu op de achterbank. De Run is vriendelijk, dat scheelt bij lichte vergrijpen.
Bijna 1600. Tijd voor een Redbull en een 'dreuge' worst, te rijpen aan de spiegel.

Morgen een prachtige tocht naar Turijn. Wordt vervolgd!

Het was een feestje! Met 222 oude auto's een rondje Alpen en Dolomieten. De regels zijn simpel: Koop een oude wagen van ongeveer € 500,-, zorg voor een APK, goede verzekering en zet de bak op winterbanden. Dan kan je meedoen aan de Carbagerun.
 
Een soort puzzeltoertocht voor mannen en een enkele vrouw die eens met een 'Jag' 4.2 Sovereign of een 'Eend' 2CV' zo'n 3000 km willen cruisen over de mooiste en hoogste wegen van Europa. Verbazingwekkend dat 90% van alle deelnemers van de wagens van 15 jaar of ouder de rit zonder problemen voltooit. Wat meteen opvalt zijn de grote aantallen Volvo's, Audi's en BMW's. Een paar Subaru's en een enkele Fransoos, Jap of Amerikaan.
 
Met name de Volvo 850 is blijkbaar niet stuk te krijgen. Een ton of 4,5 of 6 op de teller maakt niets uit. Dus er is veel te koop voor weinig geld. Eigenlijk zou je een een rekensom moeten maken of een oude wagen niet goedkoper rijdt dan een jonge middenklasser. Veel automobilisten sparen zich suf of lenen permanent om in een mooie jonge auto te rijden. Natuurlijk is de kans kleiner op 'panne' in een jonge auto maar toch, het is de moeite waard om de verschillen naast elkaar te leggen. Iedere maand € 300,- sparen of aflossen is een hoop geld. Een oude Volvo 850 rijdt duurder dan een Golf V. Alleen, de Volvo koop je voor weinig. Een grote beurt en ongetwijfeld eens een reparatie weegt wel op tegen het sparen. En je rijdt nog eens heel luxe ook. Zo denken we vaak niet. Rij je weinig kilometers dan investeer je ongemerkt veel in een jonge auto. Het is een andere manier van denken. Na vorig jaar een Volvo te hebben gereden heb ik dit jaar een Audi A4 op de kop getikt. De Audi blijft! Iedere kilometer in deze 1996-er Quattro, met een interieur  van hout, een origineel open dak en een heerlijke 6-cylinder is genieten.
 
Volgend jaar gaat de Carbagerun naar Scandinavië. Het is een keer wat anders …. 

Hans Schieving
Manager Commercieel Bedrijf
Univé Noord-Nederland
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.